Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary

Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary

„Dziękujemy Ci, Pani Hanno, że byłaś wśród nas jakimś wcieleniem Chrystusowych błogosławieństw z Kazania na Górze, zwłaszcza tego, które mówi: błogosławieni miłosierni” – powiedział podczas uroczystości pogrzebowej w Krakowie ks. kard. Karol Wojtyła. 28 kwietnia Hanna Chrzanowska dołączy do grona błogosławionych.

Hanna Chrzanowska urodziła się 7 października 1902 r. w Warszawie, ale w wieku 8 lat wraz z rodzicami przeprowadziła się do Krakowa, gdzie jej tata Ignacy Chrzanowski, profesor literatury polskiej, otrzymał pracę na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W Krakowie uczy się najpierw prywatnie, potem w Gimnazjum Sióstr Urszulanek.
Po maturze przechodzi krótki kurs pielęgniarski, a potem rozpoczyna studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, jednak przerywa je na wieść o powstaniu Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa i tam rozpoczyna naukę. Odtąd pielęgniarstwo stało się dla niej wszystkim.
Po ukończeniu szkoły w 1924 r. wyjeżdża na stypendia do Francji i Belgii, aby doskonalić swoje umiejętności i pogłębiać wiedzę, zwłaszcza w zakresie pielęgniarstwa społecznego.
W latach 1926-1929 pracuje jako instruktorka w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek i Higienistek w Krakowie.
Od 1929 do 1939 r. redaguje miesięcznik „Pielęgniarka Polska” – pierwsze w Polsce czasopismo zawodowe dla pielęgniarek. Mieszka w tym czasie w Warszawie, publikując wiele prac z dziedziny pielęgniarstwa. Uczestniczy w pracach Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych i bierze czynny udział w przygotowaniu uchwalonej przez Sejm w 1935 r. „Ustawy o pielęgniarstwie”, która uznawana za jedną z najlepszych w świecie, ma regulować zawodowy status pielęgniarek i będzie obowiązywać w Polsce prawie do końca XX wieku. Przyczynia się także do powołania w 1937 r. Katolickiego Związku Pielęgniarek Polskich.
Wybuch II Wojny Światowej przynosi Hannie wiele bolesnych doświadczeń. W bombardowanej Warszawie umiera jej ukochana ciotka, w Krakowie zostaje aresztowany jej ojciec i wywieziony wraz z innymi profesorami do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen, gdzie wkrótce umiera. Wiosną 1940 r. ginie w Katyniu, zamordowany przez sowietów, jedyny brat Hanny, Bohdan.
Już na początku wojny Hanna wraca do Krakowa i zgłasza się na ochotnika do pracy w Polskim Komitecie Opiekuńczym. Opiekuje się uchodźcami, więźniami i przesiedlonymi, osieroconymi dziećmi, w tym żydowskimi. Poszukuje dla nich rodzin zastępczych i bezpiecznych miejsc pobytu. Organizuje im wypoczynek oraz dożywianie.
Doświadczenie wojny bardzo mocno wpływa na jej życie wewnętrzne – szuka oparcia w Bogu, odkrywa siłę modlitwy i znaczenie Eucharystii.
Po wojnie Hanna rozpoczyna pracę w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarsko-Położniczej jako kierowniczka działu pielęgniarstwa społecznego. Podczas wyjazdu do Stanów Zjednoczonych na stypendium pogłębia swą wiedzę w zakresie pielęgniarstwa domowego.
Wykładając przez wiele lat metodykę pielęgniarstwa otwartego w Szkole Instruktorek Pielęgniarstwa w Warszawie, kładzie silny nacisk na wychowanie młodych pielęgniarek w duchu autentycznej służby człowiekowi choremu, uwzględniając nie tylko zdrowie ciała, ale i duchowe potrzeby oraz poszanowanie jego godności.
W 1957 r. zostaje dyrektorką Szkoły Pielęgniarstwa Psychiatrycznego w Kobierzynie. Rok później, po niespodziewanej likwidacji tej placówki, przechodzi na wcześniejszą emeryturę. Nadal jednak bierze czynny udział w pracach Polskiego Towarzystwa Pielęgniarskiego, publikuje fachowe artykuły w czasopismach. Opracowuj cieszący się wielkim uznaniem podręcznik – „Pielęgniarstwo w otwartej opiece zdrowotnej”.
Przez te wszystkie lata Hanna Chrzanowska nie ukrywa swoich przekonań religijnych, dając swoim życiem świadectwo wiary. Cieszy się szacunkiem i uznaniem wśród uczennic i współpracowników. Jednak rodzi to niechęć ze strony komunistycznych władz.
Chociaż jest na emeryturze, nie odpoczywa. Znając problemy schorowanych ludzi – samotnych, opuszczonych i niepełnosprawnych, pozbawionych jakiejkolwiek opieki – postanawia zorganizować dla nich opartą o struktury kościelne i niezależną od państwowej służby zdrowia fachową pomoc pielęgniarską.
O pomoc zwraca się do ks. Karola Wojtyły i znajduje u niego pełne zrozumienie dla swoich planów. Przy wsparciu ze strony władz kościelnych organizuje placówki pielęgniarstwa parafialnego w Krakowie i w całej archidiecezji, skupiając wokół siebie współpracowników i wolontariuszy. Są to pielęgniarki, siostry zakonne, klerycy, księża, lekarze, profesorowie i studenci. Dzięki jej staraniom rozpowszechnia się zwyczaj odprawiania Mszy św. w domu chorego oraz odwiedzin.
Troszcząc się o duchowość i etykę wśród pielęgniarek, organizuje dla nich konferencje i rekolekcje. Układa i rozpowszechnia „Rachunek sumienia pielęgniarki”.
Ostatni okres jej życia to czas cierpienia. Po kilku latach zmagania się z chorobą nowotworową umiera w Krakowie 29 kwietnia 1973 r. Uroczystościom pogrzebowym na Cmentarzu Rakowickim przewodniczy ks. kard. Karol Wojtyła.

Żywy Różaniec

Wolontariat

Młodzi dla Misji jest inicjatywą PDM

Misyjne Apostolstwo Chorych

Darowizna

Projekty

Formacja

Media